Rennen
Rennen is een uitputtingsslag.
Een roes.
Het is zichzelf verliezen in een maalstroom van beweging.
Bewegen zonder ook maar een moment te stoppen.
Lopen zonder doel voor ogen.
Rennen, zoals iedereen wel eens door het leven rent.
Met de verbetenheid van een roofdier of met de moed der wanhoop, mee met de kudde. Rennen, tot het zweet kniehoog staat en elk woord stokt.
Rennen wordt een puur fysieke, energieke voorstelling met uitsluitend jongens (en mannen!) – tussen 8 en thirtysomething - uit de Theaterateliers van Kopergietery.
concept en regie: Gregory Caers en Ives Thuwis
met: Cédric, Jorge, Zeno, Jelle, Jasper, Bosse, Flor, Tuur, Nils, Leander, Abel, Linus, Thomas, Midas, Simon, Oliver, Yahya, Ilja, Boris, Seppe en Kwint
Recensie van http://www.cuttingedge.be:
“Rennen: Explosie van testosteron
De jongste telg in de KOPERGIETERY-stamboom heet ‘een puur fysieke, energieke voorstelling met 22 jongens (en mannen!)’ te zijn. De leeftijdsgrens wordt getrokken bij twaalf. Plagend en ietwat droogjes sluit de webstek van het theaterhuis af met: ‘Girls are most welcome. Een opmerking die geen smiley nodig heeft om grijnzend als een breedsmoelkikker naar je te knipogen. En eerlijkheid gebiedt ons te zeggen: we zijn daar nu ook niet algeheel ongevoelig voor, voor zo’n beetje mannelijk schoon. Als de wiedeweerga naar ‘Rennen’ dus!
En zie, we zijn niet de enigen die de lokroep van het aangekondigde mannelijk zweet niet konden weerstaan. Pakweg zestig procent van het publiek bestaat uit jonge meiden. Stiekem zijn we een beetje benieuwd of de jongens op scène erin zullen slagen de aandacht van deze juffers het volle uur te behouden. We staan daar misschien zelfs een beetje sceptisch tegenover, geven we toe.
Algauw worden we terechtgewezen. Snoeiharde elektronica - een live versie van ‘Rez’ van Underworld, geloven we - trekt de aandacht van het jonge publiek. En die van ons, laat daar geen twijfel over bestaan. De scène blijft in duisternis gehuld terwijl de muziek doorraast. Hier en daar probeert iemand in het publiek zijn lippen al eens uit, in een poging het fluitconcert in de liveregistratie bij te treden. Wanneer ten langen leste de spots aanschieten en de groep jongens op de scène zich in beweging zet, barst de bom op de tribune. Gejuich en gefluit stijgt op. De spanningsboog zit van bij het eerste moment retestrak. Wij hebben de spontane reactie van onze haarzakjes niet in bedwang: kippenvel. Nu al.
Die openingsscène doet denken aan een catwalk. Alle jongens houden gelijke tred, in een stevig tempo, zelfverzekerd. Van voor naar achter en terug stappen ze. Een opeengepakte groep; de blik op oneindig en een verbeten trek om de mond. De spanning staat op hun gezichten te lezen. Langzaamaan deint de groep uit tot ze zich uitstrekt over de gehele breedte van de scène. Meer dan dat gebeurt er voorlopig nog niet. Als toeschouwers houd je de adem in voor wat komen gaat, al heb je geen flauw benul van wat dat zou zijn. Je voelt enkel de lucht zinderen onder de dynamiek.
En jawel, dan gebeurt het. Underworld begint aan zijn ‘Cowgirl’. De jongens staan op één rij. Eén steekt de vinger in de lucht. Ze schreeuwen. Ze rennen. Vanaf dan bepalen ze zelf hun ritme. Stappen halve lengtes. Pivoteren. Wat harmonieus begon, is uitgemond in complete chaos. Tot het spel plots een heel andere wending neemt en de jongens, opnieuw op één rij, zowaar het Vlaamse volkslied beginnen te zingen. Onderwijl elkaars edele delen vastgrijpend. Een lachsalvo gaat door het publiek.
Wat volgt: een gevecht waarin appels aan flarden worden gegooid. Een jonge snaak met swingende discoheupen. Een verleidingsdans om van te smullen op ‘Ich bin wie du’ - nooit vergeten we nog het moment waarop de acteurs simultaan hun hemden optrokken! De choreografie van het zwalpen. Of die van de vriendschap; ontroerend en vertederend. Dat alles op de tonen van Rage Against The Machine, David Bowie, dEUS… Het één al intenser dan het andere. Rennen is een explosie van testosteron, een ode aan de mannelijke jeugd in al zijn facetten. Heerlijk opwindend! Heerlijk fysiek! De bezwete jonge lijven krijg je er gratis bovenop, dames.” (Inke Hutse)
In de Antwerp International School om 20.00u.
