Femke Antoni
Ik ben Femke Antoni en zit nu in mijn tweede jaar Illustratie op Sint Lucas in Antwerpen.
Ik heb voor deze richting gekozen omdat ik heel graag bezig ben met tekenen en schilderen en het me fantastisch lijkt daar mijn kost mee te kunnen verdienen. Ik hoop na deze studie kinderboeken te mogen illustreren, affiches te ontwerpen voor theaterhuizen, cd-hoesjes te maken… Er zijn ontzettend veel mogelijkheden.
Na bijna twee jaar Sint Lucas begin ik stilletjes aan echt mijn weg te vinden en ontwikkel ik zoals men dat graag noemt ‘een stijltje’, niet dat ik vast zit aan één techniek! Het leukste is om met allerlei materialen te experimenteren, maar ik grijp vaak naar ‘collage’, wat ook zichtbaar is in enkele van mijn werken hier tentoongesteld.
Ik hou ervan papiertjes, verpakkingen en foto’s uit tijdschriften te verzamelen, die allemaal in een grote doos te bewaren en te gepasten tijde te gebruiken in een ontwerp. Ik hoop op een dag een gigantische collectie te bezitten, maar ik ben al behoorlijk op weg.
Naast de ‘verplichte’ schoolopdrachten, ontwerp ik nu bijna twee jaar de affiches voor Plan B.
Voor meer vragen of wat dan ook:
Inge Rylant
Pinnacle Jazz
Toen Pinnacle Jazz in 2005 als groep begon, bestond de oorspronkelijke bezetting uit piano, sax en drum. We waren toen nog maar met z’n drieën: David Thomaere, Nathan Kerstens en Laurens Dierickx. We kenden elkaar al langer via de muziekschool en de gewone dagschool en hadden al wel hier en daar gespeeld op een schoolfeest of iets gelijkaardigs. Daar vroeg men om ergens op een privé-feestje te spelen en om die reden zijn we voortaan als groep blijven doorspelen. Omdat we de naam snel moesten vinden, kozen we een willekeurig woord van een affiche en dat was ‘pinnacle’. Toen bleek dat dit ‘het beste van’ of ‘spits(torentje)’ betekende, hebben we - in al onze bescheidenheid - onze groep Pinnacle Jazz gedoopt.
We bleven samen voornamelijk op privé-feestjes doorspelen en zo verwierven we enige ervaring en bekendheid binnen het jazzpubliek. Nog in 2005 besloten we mee te doen aan Music Live, een wedstrijd waar je zowat elk genre muziek kon spelen. Hiervoor hadden we echter een bass nodig zodat onze pianist zich meer kon concentreren op de pianistieke kant van de zaak en zich niet meer moest bezighouden met basslijnen. Vrij snel was de keuze gemaakt en kwam Juno Kerstens (zus van Nathan) bij de groep met haar contrabas. Vanaf nu konden we echt ‘deftig’ spelen.
De deelname aan Music Live liep goed af: we kwamen door de voorronde in CC De Caeckelaar in Schoten en mochten meedoen aan de finale in Bozar (Paleis voor Schone Kunsten) in Brussel. Daar haalden we de publieksprijs (opname in muziekcentrum Trix, Antwerpen) en kregen we ook nog de kans in Gent te gaan spelen. Dit was het begin van een nieuw jazzhoofdstuk.
Er volgden nog veel privé-feestjes en enkele optredens totdat we werden gevraagd om te spelen op Jazz Carrousel in Schoten. Dit was een initiatief om jonge jazzmuzikanten te laten samenspelen met meer ervaren (en bekende!) jazzmuzikanten. Dit jaar kwam de internationaal gekende pianist Jack van Poll. Uit deze samenwerking hebben we heel wat opgestoken…
Ons laatste publieke optreden was in de Arenbergschouwburg te Antwerpen, waar we als enige muzikanten onder de dichters en toneelspelers optraden.
Momenteel spelen we vooral op privé-gelegenheden en werken we aan volledig nieuwe ideeën en stukken, kwestie van af en toe met een nieuwe ‘boost’ verder te gaan…
Mira
Op 13 november 2006 bracht Mira haar langverwachte debuut ‘In de Daluren’ uit bij Evil Penguin Records. Tot dan toe moest je het stellen met zoethoudertjes als de single ‘Openbare weg’, het ‘Foei foei foei’-lied uit de tribute aan Raymond van het Groenewoud of één van de Mira-concerten.
Alhoewel Mira (°23.7.1982) nog jong is, is ze allerminst onervaren. Op haar achtste begon ze een opleiding klassieke piano, op haar twaalfde schreef ze al haar eerste nummer. Na de kunsthumaniora en een kleinkunstopleiding bij Studio Herman Teirlinck, maakt ze eind 2002 haar debuut als liveperformer, soms solo met haar geliefde piano, soms omringd door een kleurrijke bende jonge muzikanten. In 2004 trekt Mira met haar band naar Theater Aan Zee in Oostende waar ze tweede wordt in het concours Jong Muziek Werk. In het voorjaar van 2005 brengt ze de mini-cd ‘Klein Gevaarlijk Afval’ uit in eigen beheer. Datzelfde jaar haalt Mira ook de tweede prijs en de publieksprijs op de Nekka-wedstrijd binnen.
Tijdens de zomer van 2006 wordt de inspiratie en de ervaring van al die jaren eindelijk in een eerste full-cd gegoten: ‘In de Daluren’. De opnames vinden plaats in Motor Music in Koningshooikt. De plaat wordt geproducet door Steven Cornillie, Christophe Albertijn… en Mira, natuurlijk.
‘In de Daluren’ is een eigentijdse plaat vol eerlijke, doorleefde, vaak tragikomische nummers over Het Leven en wat een mens daarin zoal kan meemaken. Onder de personages vind je zowel travestieten als dakwerkers, zowel kale Kevins als blasé BV’s en zowel ex-lieven als engeltjes van het moment. Mira’s eigenzinnige teksten zijn met zorg ingepakt in catchy melodieën die onweerstaanbaar voortgestuwd worden door de piano. De taal die ze daarvoor gebruikt, is geen gecrispeerd Engels of Nederlands-op-stelten, maar een knus, herkenbaar Vlaams met een warme Antwerpse tongval. De reden daarvoor is simpel voor Mira: “Ik wil zingen zoals ik spreek.” Die drang naar het pure en het directe maakt van Mira’s ‘In de Daluren’ een plaat voor de piekmomenten én de daluren.
De pers over Mira
“Vlaanderen heeft eindelijk een chansonnière. Randje kleinkunst, randje pop, randje cabaret. Mira is vanalles wat, maar vooral zichzelf. Een jaar na Nekka’s publieksprijs verschijnt ‘In de Daluren’. Mira’s thema’s zijn leuk herkenbaar, ze zingt over de gemiddelde (ex-)vriend op een manier die voor iedereen fijn/pijnlijk herkenbaar is. Ze schetst rake beelden, ontwijkt mooi de betreden paden en de karikatuur.”
Muziekcentrum Vlaanderen - toelichting nominaties Zamu-Awards 2007
“‘In de Daluren’ bevat twaalf tracks en die zijn respectievelijk vrolijk, groovy, schoon, stoer, aanstekelijk, eerlijk, allerliefst, smachtend, vertederend, triest, aangeschoten en doorleefd. Twaalf emoties samengevat in twee woorden: ronduit mooi.”
Jochem Krechting - Oor Magazine
“Kleinkunst met durf, humor, relativering of een knipoog. Bestaat er zoiets? Absoluut, u moet maar eens ‘In de Daluren’ van Mira een luisterbeurt geven.”
Dirk Fryns - Stage
