door Wouter Hillaert
Hoe ga je om met het verlies van iemand die uit het leven stapt? Zonder te moraliseren en op een intimistische manier raakt Perdido dat gevoelige thema aan.
‘Perdido’ betekent ‘verloren’: verdwenen zijn, maar ook iets niet meer hebben. En omdat ‘iets’ hier ‘iemand’ is, staat ‘verloren’ vooral voor het vervreemdende effect van dat gemis bij wie achterblijft.
“De aanrijtijd van een ambulance is 10 minuten. Dat is niet veel, maar kan erg lang duren.” De eerste zin van deze beeldende jongerenvoorstelling van de kleine groep Tg Elektra zet meteen de toon. Een ongeluk werd een zekere ‘hem’ fataal, later zal het zelfmoord blijken. Het maakt de rouw dubbel zo complex.
Regisseur Nathalie Lepage en actrice Magy De Bie hebben met acht jongeren een dubbel spoor uitgezet. Bewegingstheater geeft mogelijke verklaringen voor waarom zoveel jongeren er vandaag ineens uitstappen. In ritmische, doch onthechte mechaniekjes zie je de spelers colonnes voetgangers vormen en steeds sneller hun vaste patroon afwerken, als op een toeleveringsband voor het volwassen productieproces dat ‘leven’ heet. Sommige partikels, de fabrieksfoutjes zeg maar, worden met gemak geweerd. De woordeloze choreografieën duren, maar counteren elk gemoraliseer.
Dialogen zijn er voor de vele reacties op het verlies van ‘hem’. Charmante herinneringen aan gedeeld kinderspel, vretende schuld om te weinig opmerkzaamheid, kwaadheid uitgewerkt op kruiwagens cacaopoeder, en vooral de onderlinge omhelzingen kruipen onder je kleren. Perdido raakt om zijn intimiteit, zijn rechtstreekse gevoel. Met je eigen verliezen onder de arm schuifel je de zaal uit.
